right|300px|thumb|Zgromadzenie Konstytucyjne w Eidsvoll, 1814 Konstytucja Norwegii, konstytucja eidsvollska – ustawa zasadnicza Królestwa Norwegii, uchwalona przez Zgromadzenie Konstytucyjne krótkotrwałego, niezależnego Królestwa Norwegii w dniu 16 maja 1814 w miejscowości Eidsvoll, a podpisana 17 maja 1814. Po zawarciu unii personalnej ze Szwecją (1814–1905), została uznana przez króla Karola XIII. Obowiązuje do dziś, jednakże była wielokrotnie zmieniana (ostatnia zmiana z 19 czerwca 1992).

Geneza Inspiracją dla stworzenia konstytucji Norwegii była Deklaracja niepodległości Stanów Zjednoczonych z 1776. Ponadto opierała się na tradycjach zarówno rewolucji francuskiej, jak i angielskiego systemu parlamentarno-gabinetowego.

Ogólne postanowienia (uwzględniające zmiany konstytucji) Konstytucja proklamowała niepodległość Norwegii jako monarchii konstytucyjnej, a nie jak dotąd monarchii absolutnej. Wprowadziła wolność praktyk religijnych. Ustanowiła religię ewangelicko-augsburską religią państwową. Zakazywała wjazdu na teren Królestwa jezuitom, członkom zakonów mniszych oraz Żydom, z czasem ten zakaz łagodzono, a w roku 1956 całkowicie usunięto. Ustaliła, że król powinien wyznawać religię ewangelicko-augsburską. Wprowadziła trójpodział władz: Władza ustawodawcza: parlament – Storting (dzieli się na dwie części: Lagting i