W rezultacie powstała nowa włoska armia walcząca przeciwko Niemcom u boku aliantów, wraz z dużym włoskim ruchem oporu, podczas gdy żołnierze lojalni wobec Mussoliniego nadal walczyli po stronie Niemców w szeregach Narodowej Armii Republikańskiej. Ten okres jest przez część badaczy nazywany włoską wojną domową. Kampania włoska zakończyła się, gdy niemiecka Grupa Armii C poddała się bezwarunkowo aliantom 2 maja 1945 r., tydzień przed oficjalną kapitulacją Niemiec. Niepodległe państwa San Marino i Watykan, enklawy otoczone przez terytorium Włoch, chociaż neutralne, również poniosły straty ludzkie i materialne podczas tej kampanii.
Kampania włoska stanowi część większej kampanii śródziemnomorskiej.
Tło strategiczne Jeszcze przed zakończeniem kampanii północnoafrykańskiej alianci nie byli zgodni co do najlepszej strategii dalszego działania przeciwko państwom Osi. Brytyjczycy, zwłaszcza premier Winston Churchill, opowiadali się za tradycyjną strategią peryferyjną opartą na siłach morskich. Nawet przy dużej armii, ale większej sile Royal Navy, tradycyjną brytyjską odpowiedzią przeciwko zagrożeniu z kontynentu była walka w ramach koalicji i przeprowadzanie niewielkich operacji peryferyjnych, mających na celu stopniowe osłabianie wroga.