Po rezygnacji Arthura Balfoura ze stanowiska lidera Partii Konserwatywnej w 1911 r., Long był jednym z kandydatów na jego następcę. Jednak ani on, ani jego rywal Austen Chamberlain, nie uzyskali wyraźnej przewagi nad kontrkandydatem. Aby zapobiec rozłamowi w partii Long i Chamberlain wycofali swoje kandydatury, a liderem konserwatystów został Andrew Bonar Law. W 1915 r., po utworzeniu rządu wojennego, Long ponownie został przewodniczącym Rady Samorządu Lokalnego. Kiedy premierem został w 1916 r. Lloyd George, powierzył on Longowi stanowisko ministra kolonii. W 1919 r. został pierwszy lordem Admiralicji. Stanowisko to sprawował do 1921 r.
W październiku 1919 r. Long stanął na czele rządowej Komisji ds. Irlandii. Komisja była odpowiedzialna za pracę nad Government of Ireland Act, który tworzył odrębną administrację dla katolickiego południa i protestanckiej północy. Ustawa została uchwalona w 1920 r. Mimo iż południowa część wyspy uzyskała niepodległość po Traktacie z 1922 r., to rozwiązania ustawy przetrwały w Irlandii Północnej do 1972 r.