Od 1948 do 1957 należała do Związku Młodzieży Polskiej. Po śmierci Bolesława Bieruta i objęciu władzy przez Władysława Gomułkę wstąpiła w 1956 roku do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Była członkiem Komitetu Zakładowego PZPR przy Polskiej Akademii Nauk. Uznawana przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych za silnie związaną z nurtem rewizjonistycznym, podczas wydarzeń marcowych miała być współautorką rezolucji potępiającej działania władz. Z partii wystąpiła demonstracyjnie 22 sierpnia 1968 roku po wkroczeniu wojsk Układu Warszawskiego do CzechosłowacjiSławomir Cenckiewicz, „Nauka pod lupą”. Środowisko historyków w opiniach Służby Bezpieczeństwa przełom lat 60. i 70., w: Oczami bezpieki i partii. Szkice z dziejów aparatu bezpieczeństwa PRL, Kraków 2006, s. 281..
W 1971 habilitowała się na podstawie rozprawy pt. Repatriacje ludności polskiej po II wojnie światowej. Studium historyczne. W 1975 podpisała tzw. list siedmiu do Edwarda Gierka, w którym skrytykowała stosunki wewnętrzne w PRL. Według Zbigniewa Romka w 1976 nie deklarowała już wprost przywiązania do marksistowskiego warsztatu naukowego. Od 1977 działaczka organizowanego przez opozycję w prywatnych mieszkaniach Uniwersytetu Latającego, przekształconego w 1978 roku w Towarzystwa Kursów Naukowych.