Nadciśnienie złośliwe (łac. hypertonia maligna) – ciężka postać nadciśnienia tętniczego przebiegająca z wysokimi wartościami ciśnienia (zazwyczaj 120–140 mm Hg rozkurczowego), uszkodzeniem małych naczyń w siatkówce i ostrą, szybko postępującą niewydolnością nerek i serca, a także innych narządów.
Terminologia W 1914 roku Volhard i Fahr zaproponowali określenie „złośliwej formy nadciśnienia” (maligne Form der Hypertonie) dla stanu przebiegającego z wysokim ciśnieniem tętniczym i ostrymi zmianami narządowymi. Keith i Wagener w 1928 roku zaaprobowali ten termin, obserwując pacjentów z ciężkim nadciśnieniem i wtórnymi zmianami w siatkówce. Również w 1928 roku po raz pierwszy w piśmiennictwie medycznym użyto terminu „encefalopatia nadciśnieniowa” – u 19-letniego studenta stwierdzono wysokie ciśnienie, z napadowymi bólami głowy, ubytkami neurologicznymi i drgawkami.
Z biegiem lat stosowanie coraz bardziej skutecznych leków hipotensyjnych poprawiło rokowanie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.