Moritz (Moses) Jastrowitz (ur. 20 grudnia 1839 w Löbau, zm. 25 stycznia 1912 w Berlinie-Schönebergu) – niemiecki lekarz neurolog, internista, psychiatra.
Życiorys Urodził się 20 grudnia 1839 roku w Lubawie (Löbau) w Prusach Zachodnich, jako syn kupca i właściciela kamienicy Hermanna (Hirscha) i jego żony Ernestine z domu CohnGustav Liek. Die Stadt Löbau in Westpreussen: mit Berücksichtigung des Landes Löbau. Im Verlage des historischen Vereins, 1893 s. 546. Uczył się początkowo w rodzinnym mieście, a potem w Gymnasium zum Grauen Kloster w Berlinie. Studiował na Uniwersytecie w Zurychu i Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie, w 1865 roku został doktorem medycyny na podstawie dysertacji De fistula vesico-vaginali, Następnie był asystentem w berlińskiej klinice chorób wewnętrznych Charité u Ludwiga Traubego, a od 1868 do 1874 asystentem w klinice dla chorych psychicznie i nerwowo u Wilhelma Griesingera i Carla Westphala. Od 1874 roku prowadził własną praktykę w Berlinie. Od 1882 roku kierował prywatnym zakładem dla psychicznie chorych „Maison de santé” w Schönebergu pod Berlinem. Miał tytuł tajnego radcy sanitarnego (geheimer Sanitätsrat)Fraenkel. „Moritz Jastrowitz 1839–1912”. W: Theodor Kirchhoff (Hrsg.): Deutsche Irrenärzte: Einzelbilder ihres Lebens und Wirkens. Band 2. Berlin: Julius Springer Verlag, 1924 s.