Fasada od strony północno-zachodniej posiadała delikatne boniowanie ściany parteru, ozdobną listwę rozdzielającą kondygnacje (taka sama znajdowała się w obramieniu supraporty głównego wejścia), wypukły ornament wypełniający powierzchnię ściany między oknami drugiej kondygnacji, ornamentyczne obramienia wszystkich otworów okiennych, po bokach których (a także drzwi) znajdowały się półkolumienki o roślinnych kapitelach. Fasada od strony południowo-zachodniej posiadała boniowanie parteru, skromne podziały elewacji przy użyciu delikatnych listew, roślinne obramienia okien, ornament wypełniający pola ponad oknami, a także obiegający obydwie elewacje fryz i gzyms.
W głównej sali modlitewnej znajdowały się pseudobarokowe ornamenty oraz kolorowe polichromie, które dr Eleonora Bergman w książce Nurt mauretański w architekturze synagog Europy Środkowo-Wschodniej w XIX i na początku XX wieku nazywa „dość naiwnymi”, ze względu na ich popularność w wystroju malarskim synagog. Były to m.in. umieszczone na sklepieniu w kręgu znaki zodiaku, ujęte w roślinne obramienia, a także instrumenty muzyczne.