mały|prawo|Jean-Baptiste Lully, główny twórca uwertury francuskiej, na akwaforcie Jeana-Louisa Roulleta według Nicolasa Mignarda z XVII wieku Uwertura francuska wyewoluowała z barokowych uwertur operowych składających się z trzech części: adagio-allegro-adagio, z których pierwsza kończy się pauzą i powtarzana jest jako trzecia, druga zaś jest fugowana. Jej głównym twórcą był Jean-Baptiste Lully, który adagio zamienił na grave, jego allegro posiadało zaś imitowany temat. Podczas inscenizacji oper tego kompozytora Ludwik XIV wchodził do swojej loży wraz z orszakiem w czasie wykonywania pierwszego grave. Uwertura francuska przyjęła się w niemieckich operach okresu baroku, głównie za sprawą Johanna Adolfa Scheibego, który postulował eklektyzm stylistyczny. Uwertura francuska pojawiła się również w pierwszej angielskiej operze, The Siege of Rhodes zbiorowego autorstwa z 1656. Uwertura francuska wpłynęła na concerto grosso, czego przykładem jest np. op. 6 nr 3 Arcangela Corellego. Podobnie jest w przypadku concerto grosso Händla oraz innych utworów tego kompozytora, w których uwertura francuska jest nierzadko częścią najdłuższą (Händel mieszał niekiedy uwerturę francuską z włoską, czego przykładem jest wstęp do Suity g-moll).