Również u Lullyego po raz pierwszy pojawia się określenie uwertura – składająca się z dwóch części: wolnej w metrum dwudzielnym oraz szybkiej, fugowanej, w metrum trójdzielnym. W operze „Fetonte” Niccola Jommellego uwertura stanowi integralną część pierwszego aktu. W „Orfeuszu” Claudia Monteverdiego uwertura przyjmuje formę toccaty. Stefano Landi określił uwerturę do „Świętego Aleksego” mianem Sinfonia per introduzione del prologo (kompozycja w formie trzyczęściowej canzony). W swoich oratoriach Georg Friedrich Händel swobodnie traktował formę uwertury francuskiej, zarówno jeśli chodzi o metrykę, jak i liczbę części (od dwóch, np. w Samsonoe, do czterech w Saulu). Od klasycyzmu uwertura operowa przyjęła tradycyjnie formę sonatową. Zadaniem niektórych uwertur do oper Jeana-Philippea Rameaua było wprowadzenie słuchaczy w nastrój dramatu co zapowiadało reformę opery przeprowadzoną przez Christopha Willibalda GluckaGluck w przedmowie do opery Alcesta skrytykował operę włoską, nawołując do podporządkowania muzyki celom dramaturgicznym., zmieniającą m.in. rolę uwertury, która według kompozytora powinna wiązać się z akcją libretta lub też być jego muzycznym streszczeniem (tak też było we francuskich grand opéra, w których wstęp miał charakter potpourri).