W latach 50. XVIII w. działał na pograniczu Belgii i Niderlandów, zarządzając tam kopalnią. W latach 1761–1765 był w Wieliczce agentem handlowym pośredniczącym w handlu solą. W 1765 r. dzięki interwencji króla Prus Fryderyka II Wielkiego (od 1678 r. w mieście obowiązywał zakaz osiedlania się Żydów), kupił dom i osiedlił się w Pszczynie. Dysponując królewskim General-, Schutz- und Handels-Privilegium (pol.: Generalnym Przywilejem Ochrony i Handlu) zajął się handlem miejscowym suknem, eksportując je do Małopolski i dalej na wschód i południe, aż do Turcji.
W 1779 r. działał na ziemi bytomskiej. W tym roku rozpoczął współpracę z Friedrichem Antonem von Heynitzem w zakresie odnowienia wydobycia rud ołowiu i srebra w rejonie Tarnowskich Gór (Strzybnica) i Piekar Śląskich. W tym samym roku pruski minister do spraw Śląska, Karl Georg von Hoym, powołał go na stanowisko przysięgłego górniczego (niem. Berggeschworener) w obejmującej cały Górny Śląsk deputacji górniczej (później urzędu górniczego) z Tarnowskich Gór, powierzając mu nadzór nad kopalniami ołowiu, srebra i żelaza. W latach 80. XVIII wieku odkrył złoża węgla kamiennego koło Niewiadomia, Czernicy i Czerwionki, za co otrzymał od barona Heinitza wynagrodzenie w wysokości 100 talarów.