Najwięcej wierszy ogłoszono w latach 1771–1777 w Zabawach Przyjemnych i Pożytecznych (tu: Oda. Kto mądry? 1771, t. 3, cz. 2, s. 233-238; Paraphrasis z Kwinkttiliana(!) 1772, t. 5, cz. 2, s. 327-362; Do Jaśnie Oświeconego Księcia... Adama Czartoryskiego, generała ziem podolskich, 1774, t. 10, cz. 1, s. 37-89; Na portret... Generałowej ziem podolskich, 1774, t. 10, cz. 1, s. 89-90; Bogu jedynemu... 1774, t. 10, cz. 1, s. 129-137; Co jest szczęśliwego, błogosławionego, pomyślnego, niech Bóg zdarza prawemu królowi i kochanej Ojczyźnie na ten 1775 rok..., 1775, t. 11, cz. 1, s. 1-28; Smutek nad Dafnisem, pól północnych pasterzem, chorującym, 1775, t. 12, cz. 2, s. 398-411; Epigrammata, 1775, t. 12, cz. 2, s. 412-416; Dnia 4 listopada 1777, 1777, t. 16, cz. 2, s. 303-304).
Kilka drobnych wierszy Kossakowskiego z zaginionego obecnie rękopisu Zbioru Popielów Litteraria (przed II wojną światową znajdował się w Bibliotece Narodowej, sygn. 262), ogł. S. Tomkiewicz: Z wieku Stanisława Augusta, t. 2, Kraków 1882, s. 83-84.
Nieznany w wersji polskiej wiersz Kossakowskiego tłumaczył na łacinę F. D. Kniaźnin (Kalendae Januariae, e Polon. ... w: Carmina, Warszawa 1781, s. 85-89).