1891 zabił w przeciągu dziesięciu dni 32 niemieckich żołnierzy, został dostrzeżony przez dowództwo i otrzymał karabin wyborowy (z celownikiem optycznym typu PE o powiększeniu x4) z rąk dowódcy pułku.
Jego postać zaczęła być wykorzystywana szeroko przez radziecką propagandę dla podnoszenia morale wojsk, dlatego też rzeczywisty dokładny rozmiar jego sukcesów budzi kontrowersje. Według danych radzieckich, w okresie od 10 listopada 1942 do 17 grudnia 1942 podczas bitwy pod Stalingradem zabił 125 żołnierzy wroga, w tym 7 snajperów. Miał wówczas stopień podporucznika (lejtnanta). Wyszkolił 18 snajperów. W styczniu 1943 został poważnie ranny, co mogło doprowadzić nawet do oślepnięcia, jednak w moskiewskim szpitalu zdołano uratować jego wzrok.
22 lutego 1943 otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego. Powrócił następnie na front, wojnę zakończył w stopniu kapitana. Według niektórych źródeł, podczas wojny miał zabić około 242 żołnierzy nieprzyjaciela. Zajmował się ponadto doskonaleniem taktyki i techniki użycia radzieckich snajperów w walce.