thumb|300px|Nowa Gwinea thumb|300px|Zasięg geograficzny języków papuaskich Języki papuaskie (nazwa prywatywna: języki nieaustronezyjskie) – gromada językowa, zbiorcze określenie języków rdzennej ludności zachodniego Pacyfiku, nienależących ani do języków austronezyjskich, ani też do australijskich. Nazwa ta powstała przez wyłączenie obu grup języków i nie implikuje pokrewieństwa (związku genetycznego), polegającego na posiadaniu przez te języki wspólnego przodka (prajęzyka); w związku z czym mówi się też o „językach nieaustronezyjskich”. Pojęcie języków papuaskich obejmuje 750–1000 języków używanych przez 4–8 mln ludzi. Ich zasięg geograficzny to przede wszystkim Nowa Gwinea, Moluki i Małe Wyspy Sundajskie oraz Wyspy Salomona. Brak sprecyzowanej różnicy między językiem a dialektem sprawia, że trudno uzgodnić liczbę wyróżnianych języków papuaskich.
Do lat 50. XX w. prawie wszystkie języki papuaskie pozostawały nieudokumentowane, a ich związki genetyczne (genealogiczne) były całkowicie niezbadane. Przed kontaktem europejskim nie wypracowały form pisanych (i wciąż są językami głównie mówionymi, o słabo rozwiniętym piśmiennictwie). Od II poł. XX w.