Romuald Jałbrzykowski (ur. 7 lutego 1876 w Łętowie-Dębie, zm. 19 czerwca 1955 w Białymstoku) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy sejneński w latach 1918–1925, sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski w latach 1925–1926, biskup diecezjalny łomżyński w 1926, arcybiskup metropolita wileński w latach 1926–1955.
Życiorys Urodził się 7 lutego 1876 w Łętowie-Dębie w rodzinie drobnej szlachty herbu Grabie, zajmującej się uprawą roli. Jego rodzicami byli Feliks Antoni i Rozalia z domu Krajewska, miał troje rodzeństwa. W latach 1886–1893 kształcił się w Klasycznym Gimnazjum Męskim w Łomży. Od 1893 studiował w seminarium duchownym w Sejnach, następnie w latach 1898–1902 kontynuował studia w Akademii Duchownej w Petersburgu, kończąc je z magisterium z teologii. Święcenia subdiakonatu i diakonatu przyjął w 1898, natomiast na prezbitera został wyświęcony 9 marca 1901 w Petersburgu. Został inkardynowany do diecezji sejneńskiej.