(zwłaszcza danych sedymentologicznych) oraz rozbudowanie modeli sedymentacji basenowej i modeli korelacyjnych. Stratygrafię sejsmiczną można więc traktować jako początkowy etap rozwoju stratygrafii sekwencji.
Aplikacja stratygrafii sejsmicznej i stratygrafii sekwencji w korelacji chronostratygraficznej jest prostsza i tańsza od klasycznej chronostratygrafii uwzględniającej w swych podstawach rezultaty badań biostratygraficznych.
Kontrowersje Część stratygrafów wskazuje na nadmierne uproszczenie zjawisk stojących u podstaw modeli wykorzystywanych zarówno przez stratygrafię sejsmiczną jak powstałą z niej stratygrafię sekwencji oraz brak uzasadnienia dla uznania eustatycznych zmian poziomu morza za podstawowe zjawisko wpływające na architekturę osadów, co może to być przyczyną istotnych błędów. Istnieją poglądy o nieużyteczności obu metod w stosunku do osadów powstałych w całości w środowiskach lądowych – ponad aktualnym poziomem oceanu światowego – bądź w środowiskach morza otwartego, gdy całość osadów powstała poniżej tego poziomu.