Nowy kurs, w którym ten występował przeciw analogicznym zjawiskom w partii bolszewickiej. Efektem było wyrzucenie Souvarine'a z partii w lipcu 1924.

Od 1925 redagował Biuletyn Komunistyczny, w 1930 założył Koło demokratycznych komunistów, wydające czasopismo Krytyka społeczna. Nadal deklarował się jako zdeklarowany marksista i komunista, popierał rewolucję październikową, lecz uważał Stalina za jej zdrajcę. Podkreślał rozbieżność teorii głoszonych przez Lenina i rzeczywistości radzieckiej, widząc jej źródło w zdradzie rewolucji przez biurokrację. Mimo zbieżności tego stanowiska z poglądami reprezentowanymi przez trockistów, Souvarine nie związał się z ruchem trockistowskim, lecz skupił się na pracy historyka ZSRR. Największą sławę zyskała jego książka z 1935 zatytułowana Stalin, będąca zarazem biografią, jak i analizą systemu radzieckiego. Souvarine był tym samym prekursorem francuskiej sowietologii i krytyki stalinizmu. Założyciel Instytutu Historii Społecznej, grupował również dokumenty poświęcone komunizmowi, ZSRR i ruchowi robotniczemu, które wykorzystywał w dalszych pracach popularnonaukowych.

Po upadku Francji w 1940 został zatrzymany w Marsylii przez władze Vichy, uwolniono go jednak i pozwolono uciec do USA.