Pojawiła się ona w XVI-wiecznej ilustrowanej kronice, a następnie została spopularyzowana przez wizję filmową Siergieja Eisensteina.
Straty Zgodnie z dawniejszą historiografią, opartą na średniowiecznym źródle ruskim (Latopis nowogrodzki pierwszy), poległo około 500 rycerzy zakonnych oraz znaczna liczba ich estońskich podwładnych, a 50 rycerzy, wśród nich wielki mistrz zakonu niemieckiego, dostało się do niewoli. Według średniowiecznego źródła niemieckiego (Die Livländische Reimchronik) 20 rycerzy zakonnych poległo, a 6 dostało się do niewolipor. Marian Biskup, Gerard Labuda: Dzieje Zakonu Krzyżackiego w Prusach. Gospodarka-Społeczeństwo-Państwo-Ideologia, Gdańsk 1986, s. 132 – według tego opracowania poległo około 20 rycerzy-zakonników i około 400 wojowników.. Współcześnie wielu badaczy uważa za zawyżone szacunki dawniejszej historiografii rosyjskiej, dotyczące liczby tak zabitych, jak i ogółem walczących.
Znaczenie bitwy Skutkiem bitwy było podpisanie w roku 1242 traktatu pokojowego pomiędzy Nowogrodem a Krzyżakami. Jako granicę pomiędzy Rusią a terenami zakonu ustalono Narwę. Dokonano także wymiany jeńców, a zakon zobowiązał się do zaprzestania ataków na ziemie nowogrodzkie.