Znanych jest dużo „gorących Saturnów”, ale Smertrios jest unikatowy. W świetle gwiazdy planeta może być czarna, jarząc się czerwonym blaskiem tylko w najgorętszym obszarze podsłonecznym. Większość tranzytujących planet ma promień większy od Jowisza, jednakże promień Smertriosa to jedynie 73% promienia Jowisza i 83% promienia Saturna, co znaczy, że ta planeta jest nadzwyczaj gęsta jak na gazowego olbrzyma o takiej masie. Wytłumaczeniem może być duże jądro zdominowane przez pierwiastki cięższe od wodoru i helu. Teoretyczne modele dają jądru masę 65–70 mas Ziemi. Planeta może zawierać więcej materii skalnej i metali niż wszystkie planety w naszym Układzie Słonecznym.
Robert Naeye spekulował, że na powierzchni jądra przyspieszenie grawitacyjne mogło wynosić 10 g (10 razy większe niż na powierzchni Ziemi).
Konsekwencje teoretyczne Odkrycie zostało ogłoszone jako dowód dla popularnej teorii mgławicy gwiazdowej, gdzie planety formują się ze zderzeń mniejszych obiektów. W tym modelu, olbrzymie planety rozwijają się tak duże, by przyciągać lekkie, lecz liczne, atomy wodoru i helu. W każdym razie, przeciwnicy tego modelu podkreślają, że tylko jeden przykład takiej planety nie jest dowodem.