Kazimierz Waliszewski (ur. 19 listopada 1849 w Golach, zm. 1935 w Paryżu) – polski i francuski historyk, pisarz i publicysta.
Życiorys Studiował w Warszawie i Paryżu, gdzie uzyskał doktorat z prawa. Około 1874 powrócił do kraju i zamieszkał w Warszawie. Wystąpił z ostrą krytyką lojalizmu i pesymizmu krakowskiej szkoły historycznej, co znalazło swój najpełniejszy wyraz w pracach: Potoccy i Czartoryscy: walka stronnictw i programów politycznych przed upadkiem Rzeczypospolitej 1734-1763 (t. 1: 1734-1754, Kraków 1887) i Polska i Europa w drugiej połowie XVIII wieku: wstęp do historyi ruchu politycznego w tej epoce (Kraków 1890). W 1883 wyjechał na stałe do Francji, od 1894 publikował niemal wyłącznie po francusku. Zdobył uznanie jako autor publikacji poświęconych historii Rosji, a książka o Katarzynie II została wyróżniona nagrodą Akademii Francuskiej i doczekała się licznych wydań (w 1909 wydanie dziewiąte) oraz przekładów. Jego prace spotkały się z krytyką historyków polskich, m.in. Szymona Askenazego i Władysława KonopczyńskiegoAndrzej Wierzbicki, Groźni i wielcy. Polska myśli historyczna XIX i XX wieku wobec rosyjskiej despotii, Warszawa: „Sic!” 2001, s. 141.. Prace Kazimierza Waliszewskiego spotkały się także krytyką ze strony polskiej dyplomacji, m.in.