W końcu 1944 przez krótki czas współpracował z oddziałami Batalionów Chłopskich i Armii Krajowej na terenie powiatu miechowskiego. Nosił pseudonim „Czantor”.

Po zakończeniu działań wojennych wrócił do Krakowa i rozpoczął pracę przy odbudowie krajowej elektroenergetyki w Polskich Liniach Elektrycznych Dalekosiężnych. W okresie 1945–1946 był kierownikiem Wydziału Budowy Sieci w Zjednoczeniu Energetycznym Okręgu Krakowskiego. W latach 1946–1950 pełnił funkcję dyrektora naczelnego Państwowego Budownictwa Elektrycznego w Krakowie, a od sierpnia 1950 do grudnia 1952 był dyrektorem technicznym Centralnego Zarządu Energetyki w Warszawie. W latach 1953–1955 kierował inspektoratem eksploatacyjnym w Ministerstwie Energetyki. W okresie 1955–1962 był dyrektorem naukowym w Instytucie Energetyki w Warszawie. Równocześnie, w latach 1945–1961 pracował na Politechnice Śląskiej, gdzie od listopada 1949 pełnił funkcje kierownika Katedry Sieci Elektrycznych, od 1953 dziekana Wydziału Elektrycznego, a w okresie 1954–1957 był rektorem uczelni. W 1961 roku przeniósł się do Poznania i objął Katedrę Elektroenergetyki w tamtejszej Politechnice. W latach 1962–1969 był rektorem tej uczelni, a następnie pełnił funkcję kierownika Katedry Elektroenergetyki. Był wieloletnim członkiem Stowarzyszenia Elektryków Polskich.