Fale radiowe o dużej długości i niskiej częstotliwości bowiem, są w stanie wykryć obiekt o wysokiej charakterystyce stealth z bardzo dużej odległości, nie zapewniają jednak rozdzielczości niezbędnej dla lokalizacji obiektu, a więc i dla pobrania namiaru na obiekt.
W najnowoczesniejszych więc samolotach o obniżonej sygnaturze radarowej, jak F-22 Raptor, F-35 Lightning II, czy B-2 Spirit, zastosowano w tym celu nie tylko odpowiednie materiały kompozytowe i powłoki RAM, lecz również ekstremalne rozwiązania aerodynamiczne (które jednocześnie zmniejszyły turbulencję za samolotem). Wentylatory silników osadzono głęboko we wlotach powietrza, a uzbrojenie znalazło się w specjalnych komorach.
Stealth w podczerwieni Stealth w platformach lotniczych wymaga obniżenia sygnatur we wszystkich widmach, w tym także w podczerwieni, co wymaga szerokiego stosowania materiałów termoizolacyjnych, pokrywania maszyn powłokami trudnorozgrzewającymi się podczas szybkiego ruchu w powietrzu, a także ekranowania silników i ich dysz. Stąd też w samolotach o najlepszych charakterystykach stealth nie stosuje się silników z ciągiem wektorowanym, zwłaszcza z dyszami zmieniajacymi geometrię w trzech płaszczyznach, jako niemożliwymi do zabudowy bez nieakceptowalnego pogorszenia charakterystyk stealth w innych spektrach.