Jerzy Sfrantzes (także Sphrantzes, Phrantzes, Phrantza, gr. , Geōrgios Sphrantzēs lub Phrantzes; ur. 30 sierpnia 1401 w Konstantynopolu; zm. ok. 1478) – jeden z ostatnich bizantyńskich dziejopisarzy.
Życie Urodził się 1401 roku w możnej rodzinie osiadłej na Limnos. Po śmierci rodziców przeniósł się do Konstantynopola, na dwór cesarza Manuela II Paleologa (1391–1425). W 1424 roku wziął udział w greckim poselstwie do sułtana Murada II. Po śmierci Manuela II i objęciu tronu przez Jana VIII wstąpił na służbę u jego brata Konstantyna Dragazesa, despoty Morei. W 1429 roku ocalił mu życie, co przypłacił niewolą u Turków, a następnie u korsarzy. Wykupiony przez Konstantyna został w podzięce, w 1430 roku, obdarowany urzędem gubernatora Patrasu. W 1433 roku cesarz Jan VIII mianował Sfrantzesa protwestiaritesem. W 1440 roku prowadził na Lesbos rozmowy w sprawie zamierzonego małżeństwa Konstantyna z Katarzyną Gettilusio. W 1446 roku został gubernatorem Mistry.