Pedro Berruguete (ok. 1450 w Paredes de Nova, zm. 1504 w Ávili) – hiszpański malarz z epoki przejściowej pomiędzy późnym gotykiem a renesansem.
Twórczość Pedro Berruguete urodził się w Paredes de Nova koło Palencii. Pracował jako nadworny malarz Ferdynanda i Izabeli. Pierwsze jego prace zbliżone były do stylu reprezentowanego przez niderlandzkiego malarza Jana van Eycka. W 1474 roku wyjechał do Włoch do Urbino, gdzie do 1483 pracował jako nadworny malarz księcia Federico da Montefeltro. W Urbino, wraz z Justusem z Gandawy, malował dekoracje w studiolo gabinetu i bibliotece, w pałacu książęcym oraz portrety wybitnych osobistości m.in. Federico da Montefeltro z synem Guidobalem (1474–1477).
W 1483 roku powrócił do Hiszpanii. Podjął pracę w Toledo, gdzie tworzył w miejscowej katedrze. Pracował również w Ávili, gdzie namalował cykl obrazów dla kościoła św. Tomasza przy klasztorze dominikanów. Jednym z dzieł był Św. Dominik przewodniczy deklaracji Auto-da-fe. W latach 1490–1500 namalował ołtarz w kościele św. Eulalii w Paredes de Nova, przedstawiając sceny z życia Marii. Ostatnim znanym dziełem malarza jest ołtarz dla katedry w Ávili, ukończony przez Juana de Borgona.
Pedro Berruguete był ojcem Alonsa Berruguete, hiszpańskiego malarza renesansowego i nadwornego malarza Karola V.