Oltenia, dzieląca historię państwa, zachowała jednak pewną odrębność, która przejawiała się w funkcjonowaniu przez długi czas stanowiska bana Oltenii (lub wielkiego bana Krajowej), do XVI w. piastowanego najczęściej nie przez przedstawicieli panującej dynastii Basarabów, ale potężnego lokalnego rodu bojarskiego Craiovești, który niejednokrotnie prowadził własną politykę w opozycji wobec panujących hospodarów.
Faktyczne oddzielenie Oltenii od pozostałej części Wołoszczyzny (Muntenii) nastąpiło jedynie w okresie 1718–1739: na mocy pokoju w Požarevacu Oltenia została włączona w granice Austrii, powróciła jednak w granice Wołoszczyzny po kolejnej wojnie austriacko-tureckiej na mocy postanowień pokoju w Belgradzie. Austriacy początkowo zostali powitani jako wyzwoliciele, z czasem jednak zrodziła się opozycja przeciwko nim związana m.in. z przeprowadzaniem przez Austriaków nowoczesnych reform administracyjnych, prawnych i podatkowych, które pozbawiały przywilejów bojarów oraz uderzały boleśnie w chłopstwo.
W 1761 siedziba banów olteńskich została