W 1836 roku opracował pierwszy karabin odtylcowy ładowany od wlotu lufy, przyjęty w 1841 do uzbrojenia armii pruskiej jako Zündnadelgewehr M/41. Broń ta stała się pierwowzorem wielu następnych konstrukcji. Karabin Dreysego był używany do tłumienia zamieszek w czasie Wiosny Ludów oraz w czasie wojny prusko-duńskiej (1864), austriacko-pruskiej (1866) i wojny francusko-pruska (1870).
W 1860 roku skonstruował pocisk wybuchowy zakazany przez Konferencję Narodów w 1868 roku.
22 marca 1864 król pruski nadał mu tytuł szlachecki.
Zmarł 9 grudnia 1867 r. na zapalenie płuc.
Swoje ponad 50-letnie doświadczenie zdobyte w rzemiośle rusznikarskim przekazał synowi Franzowi, który od 1842 roku pracował w zakładach ojca w Sömmerdzie. Podobnie jak ojciec, Franz był konstruktorem szeregu wzorów broni palnej, które jednak nie znalazły szerszego zastosowania.
Przypisy
Bibliografia Encyklopedia Powszechna Kieszonkowa, zeszyt X, Nakład druk i własność Noskowskiego, Warszawa 1888
Kategoria:Broń palna Kategoria:Na podstawie Encyklopedii Powszechnej Kieszonkowej Kategoria:Niemieccy inżynierowie Kategoria:Niemieccy wynalazcy Kategoria:Urodzeni w 1787 Kategoria:Zmarli w 1867 Kategoria:Niemieccy konstruktorzy broni