Jan Klemens Branicki herbu Gryf (ur. 21 września 1689 w Tykocinie lub Białymstoku, zm. 9 października 1771 w Białymstoku) – hrabia na Branicach, Ruszczy i TykocinieKacper Niesiecki: Herbarz Polski. T. II. Lipsk, 1839, s. 282, miecznik wielki koronny, hetman polny koronny (1735Według innych źródeł 1736.–1752Podawana jest w źródłach też data 1751.), hetman wielki koronny (1752), kasztelan krakowski, wojewoda krakowski od 1746, chorąży wielki koronny w latach 1724–1746, starosta brańskiUrzędnicy centralni i nadworni Polski XIV-XVIII wieku, Kórnik 1992, s. 29., starosta mościcki w 1744 rokuw tym roku uzyskał dożywocie na starostwo mościckie, Krzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795 Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 226., prezes Komisji Wojskowej KoronnejAntoni Sozański, Imienne spisy osób duchownych, świeckich i wojskowych, które w pierwszych ośmiu latach panowania króla Stanisława Poniatowskiego od 1764-1772 r. w rządzie lub przy administracyi Rzeczypospolitéj udział brały [...]. Cz. 1, Tablice i rejestr, Kraków 1866, s. 10..
Jeden z największych polskich magnatów XVIII w. Właściciel 12 miast, 257 wsi i 17 pałaców. Ostatni męski przedstawiciel rodu Branickich herbu Gryf.