Także data końca tej epoki nie jest jednoznacznie uznana. Po śmierci Ludwika II Pobożnego w 840 roku nastąpił podział Królestwa Franków na Państwo środkowofrankijskie, Państwo zachodniofrankijskie i Państwo wschodniofrankijskie, mimo to tytuł cesarski pozostał utrzymany. Dopiero po śmierci Karola III Grubego w 887 roku jego następcą jako cesarza Rzymian został Gwido III ze Spoleto, który nie pochodził z dynastii Karolingów.
Historia Geneza Poprzednicy Karola Wielkiego stworzyli podstawy pod budowę Imperium. Dziadek Karola, Karol Młot pokonał w Bitwie pod Poitires w 732 roku i armię Kalifatu oraz ich kolejny atak w 737 roku zatrzymał ekspansję islamu w Europie, po czym rozpoczął tytułowanie się księciem Franków, a nie jak dotychczas, wyłącznie określeniem majordomem. Jego syn Pepin Krótki, a ojciec Karola Wielkiego, w 751 roku koronował się na króla Franków i podbił, należącą do Emiratu Kordoby, Septymanię.
Obejmując władzę, Karol Wielki władał obszernym państwem, które jeszcze powiększył o królestwa Włoch (774), Sasów (782), Bawarów i Karantan (788) i tym samym jego państwo stało się największym w Europie.