Zakres terytorialny Monarchia Karola Wielkiego obejmowała pod koniec jego panowania obszar liczący ponad milion km². W szczytowym okresie rozwoju imperium Karola Wielkiego obejmowało tereny dzisiejszych państw: Francji (w tym Korsyki) Belgii Holandii Austrii Szwajcarii zachodnich Niemiec północnych Włoch Słowenii oraz północno-wschodnią część Hiszpanii i Baleary.
Cesarstwo karolińskie nigdy nie było scentralizowane, zawsze składało się z wielu części. Sercem był obszar leżący między Loarą a Renem (część tego regionu dała początek Lotaryngii), gdzie najczęściej przebywał król-cesarz. Tam znajdował się „pałac królewski” (m.in. pałac w Akwizgranie, który pełnił rolę stolicy). Obszar centralny odgrywał największą rolę w gospodarceGenevieve Bührer-Thierry Imperium Karola Wielkiego, wyd. polskie 2004, s. 152–156.. Karolingowie dążąc do utrzymania spójności swego ogromnego państwa oraz do poznania i opanowania różnorodnych regionów musieli dużo podróżować. Przenosili się z miejsca na miejsce, aby czuwać nad prawidłowym wykonaniem swoich rozkazówPierre Riché Życie codzienne w państwie Karola Wielkiego, wyd. polskie 1979, s. 19.. Ówczesny król czy senior nie rządził sam, powinien był otaczać się swoimi panami i zasięgać ich rady.