Feliks Jeziorański (ur. 21 maja 1820 we wsi Dąbrówka, powiat siedlecki, zm. 19 stycznia 1896 w Warszawie) – polski prawnik pochodzenia żydowskiego.
Pochodzenie Pochodził z rodziny żydowskich uszlacheconych frankistów – neofitów. Syn Michała Jeziorańskiego i Karoliny z WołowskichNeofici Polscy, T.Jeske-Choiński, s. 80, Warszawa, 1904..
Życiorys W 1837 roku ukończył gimnazjum i kurs prawniczy w Warszawie, po czym rozpoczął aplikację w warszawskim Trybunale Cywilnym. W 1842 zdał egzamin sądowy i otrzymał nominację na stanowisko podpisarza w sądzie piotrkowskim; w 1845 awansował na pisarza, w 1847 na asesora. W 1850 został asesorem Trybunału Cywilnego w Kaliszu, od 1857 sędzia tamże, w 1862 prokurator królewski w Kaliszu. W 1867 roku przeniesiony na stanowisko prokuratora królewskiego w Łomży. Specjalizował się w dziedzinie stosowania prawa oraz nauce prawa hipotecznego. W 1868 został sędzią Sądu Apelacyjnego w Kaliszu, potem w Warszawie, w 1875 mianowany radcą stanu;