Doskonalił również zamykanie wód, stosując skonstruowany przez siebie dzwon Jabłońskiego.
Łukasiewicz przekazał mu techniczne kierownictwo kopalni, zachowując stanowisko dyrektora. Osiadł w Chorkówce. Przyjaciel Józefa Ignacego Kraszewskiego, autor pamiętnika Dziesięć lat niewoli moskiewskiej (1867). Po śmierci Łukasiewicza, Jabłoński w styczniu 1882 został dyrektorem kopalni ropy w Bóbrce. W 1885 r. [na okł. data 1884] wydał książkę Kopalnictwo naftowe, w której opisał metody górnicze od kopania studni, poprzez wszystkie znane wówczas metody wiercenia. Opublikował opisy konstrukcji urządzeń i narzędzi wiertniczych.
Po śmierci Adolfa Jabłońskiego w 1887 zarząd i kierownictwo kopalni Bóbrka objął inż. Zenon Suszycki.
Pseudonim A. Jabłońskiego pochodzi od herbu, jakim pieczętował się jego ród.
Przypisy
Linki zewnętrzne Publikacje Adolfa Jabłońskiego w bibliotece Polona
Kategoria:Członkowie władz powstania styczniowego w województwie mazowieckim Adolf Kategoria:Oficerowie powstania styczniowego Kategoria:Polscy farmaceuci Kategoria:Polscy