Max Wolff (ur. 6 maja 1844 w Poczdamie, zm. 25 czerwca 1923 w Berlinie) – niemiecki lekarz.
Życiorys Max Wolff studiował medycynę w Berlinie, gdzie był m.in. uczniem Rudolfa Virchowa. Studia ukończył w 1866 i został pierwszym asystentem oddziału chorób wewnętrznych klinki w Rostocku, w 1869 został asystentem w oddziale chirurgicznym tej samej klinki, a w latach 1875–1882 pracował w berlińskiej poliklinice uniwersyteckiej. W 1875 w Berlinie został privatdozentem, w 1884 profesorem. Od 1898 roku prowadził uniwersytecką Poliklinikę Chorób Płuc (Universitäts-Poliklinik für Lungenkranke).
Wybrane prace Über Addison'sche Krankheit (1869) Operative Behandlung von Unterleibsechinococcen (1870) Zur Bacterienfrage. 1874 Über entzündliche Veränderungen innerer Organe nach experimentell bei Thieren erzeugten käsigen Herden. 1876 Zur Bacterienfrage bei accidentellen Wundkrankheiten. Virchow's Archiv LXXXI Eine weitverbreitete thierische Mykose. 1883 Über Desinfection durch Temperaturerhöhung. Virchow's Archiv CII Die Localisation des Giftes in den Miesmuscheln. Virchow's Archiv CIII Die Ausdehnung des Gebietes der giftigen Miesmuscheln und der sonstigen giftigen Seethiere in Wilhelmshaven. Virchow's Archiv CIV Über das erneute Vorkommen von giftigen Miesmuscheln in Wilhelmshaven.