Po objęciu funkcji w marcu 1943 wydał rozkaz zabraniający przyjmowania do konspiracji Żydów, którzy mieli rzekomo wydawać osoby udzielające im pomocy.
2 sierpnia 1944 meldował komendantowi na Okręgu Krakowskiego AK, że Rzeszów jest w wolny oraz informował, że oddziały AK współdziałały z Sowietami w opanowaniu miasta, zdobywając m.in. baterię nieprzyjaciela. W mieście spokój, na ulicach służbę bezpieczeństwa pełni AK w opaskach i z bronią.
5 sierpnia tego roku ujawnił się przed Sowietami jako dowódca 24 Dywizji Piechoty AK i rozpoczął z nimi rozmowy, ale nie dały one żadnych rezultatów, ponieważ dowództwo AK nie uznawało PKWN. Wobec braku porozumienia polecił podległym oddziałom zejść ponownie do podziemia i kontynuować działalność konspiracyjną. Wydał rozkaz wymarszu oddziałom AK na pomoc walczącej Warszawie. Na początku października 1944 wyraził zgodę na przeprowadzenie uderzenia na więzienie na Zamku w Rzeszowie, w którym NKWD, przetrzymywało i torturowało 400 żołnierzy AK. Zmarł 27 lutego 1949. Pochowany na Cmentarzu Podgórskim w Krakowie (kwatera IX-płn-6). Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5140 (7 lutego 1922)Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s. 111 Krzyż Walecznych trzykrotnie Złoty Krzyż Zasługi (24 maja 1929)M.P. z 1929 r. nr 123, poz.