są malowane z precyzją w prostym, lekko zgeometryzowanym stylu. Charakterystyczne dla twórczości Rousseau są żywe kolory.
Niemiecki pisarz Wilhelm Uhde, propagator malarstwa naiwnego, spopularyzował malarstwo Séraphine de Senlis (1864–1934), która była przez pewien czas jego gosposią. Jej obrazy przedstawiają głównie kwiaty ogrodowe, malowane z niezwykłą precyzją. Kształty układające się z maleńkich listków przypominają ludowe wzory roślinne.
Z podobną pieczołowitością pracował Louis Vivin (1861–1936), znany najlepiej ze swych „widokówek”, na których przy pomocy uproszczonych środków przedstawiał sceny podmiejskie i miejskie. Na obrazach Vivina nie ma głębi perspektywicznej ani cieniowania, są za to niezwykle żywe kolory i ostre kontrasty barw, przywodzące na myśl dziecięce obrazki pastelowe. Z późniejszego okresu popularności sztuki naiwnej można wymienić także André Bauchanta, , , Camille Bombois.
Najsłynniejszymi polskimi malarzami naiwnymi byli Nikifor Krynicki, Teofil Ociepka, Karol Kostur, do czołowych twórców tego nurtu zalicza się też Franciszka JaneczkęKunczyńska-Iracka A., 1979: Janeczko Franciszek. W: Bartnicka-Górska H. i in.: Słownik artystów polskich i obcych w Polsce działających, tom III. Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Polska Akademia Nauk, strona 212.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia