wykonał performance, w którym przepytywany jest ze wszystkich istotnych dla sztuki kwestii i opinii. Na każde pytanie odpowiada „Nie wiem”.

W swoich akcjach Dawicki często posługuje się ironią i groteską, jego główną bronią jest humor. Podejmuje kwestie tożsamości, własnego istnienia, znikania i pojawiania się, które, poprzez kładzenie nacisku na osobę artysty i fakt występowania przed publicznością (niczym w popularnym one-man-show), doprowadziły go do podważenia idei performance’u. Przewrotnie wykorzystuje tradycje sztuki konceptualnej i krytyki instytucji, wcielając się w rolę zleceniodawcy (Dziesięciolecie malarstwa I-II, 2005; Portrety uliczne, 2003). W pracach wideo dokonuje ironicznej autorefleksji (Przepraszam, 2005). Postawę jego można odbierać jako konsekwentnie nieskuteczne uciekanie od sztuki.

W 2010 r. Łukasz Gorczyca i Łukasz Ronduda napisali książkę W połowie puste. Życie i twórczość Oskara Dawickiego, w której wątki biograficzne mieszają się z fikcyjnymi. Opowieść jest, zgodnie z tytułem, oparta na życiu i twórczości Dawickiego. W 2014 r.