Bach; po jego śmierci nigdy nie odzyskała ona dawnej popularności.

Podział na okresy W muzyce barokowej wyróżnia się cztery okresy o odmiennym stylu muzycznym: wczesny barok (ok. 1600 – ok. 1650) barok dojrzały (ok. 1650 – ok. 1700) późny barok (ok. 1700 – ok. 1750) styl galant (ok. 1750 – ok. 1760)

Styl galant Końcowa faza epoki baroku w muzyce to styl zwany galant (z fr. wytworny) – styl elegancki, stojący w opozycji do skomplikowanego i ciężkiego stylu barokowego. Rozwijał się już od około 1700 roku (Alessandro Scarlatti, operowa szkoła neapolitańska). Stanowił on podwalinę stylu klasycznego i pomost pomiędzy nim a stylem barokowym.

Style narodowe W muzyce baroku dają się wyróżnić następujące style narodowe: włoski (główni reprezentanci: Claudio Monteverdi, Antonio Vivaldi, Arcangelo Corelli, Giovanni Battista Pergolesi, Alessandro Scarlatti, Johann Adolf Hasse, Giacomo Carissimi, Tomaso Albinoni, Domenico Scarlatti) francuski (François Couperin, Jean-Baptiste Lully, André Campra, Jean-Philippe Rameau, Marc-Antoine Charpentier) niemiecki (Johann Sebastian Bach, Georg Philipp Telemann, Dietrich Buxtehude, Georg Friedrich Händel, Johann Pachelbel) angielski (John Blow, Henry Purcell, William Boyce) czeski (Jan Dismas Zelenka) polski (Grzegorz Gerwazy Gorczycki, Bartłomiej Pękiel, Adam Jarzębski, Stanisław