Po przewrocie 9 czerwca 1923 wraz z pozostałymi członkami rządu Stambolijskiego został uwięziony. W kwietniu 1926 wyszedł na wolność i stanął na czele frakcji Bułgarskiego Ludowego Związku Chłopskiego „Wrabcza 1". W 1927 został wybrany do Zwyczajnego Zgromadzenia Narodowego 22. kadencji, a w 1931, tym razem z listy Bloku Narodowego, do Zgromadzenia Narodowego 23. kadencji. W okresie sprawowania władzy przez Blok Narodowy był ministrem oświaty narodowej (1931–1932), a następnie rolnictwa i własności państwa (1932–1934). Po zamachu stanu 19 maja 1934 utracił stanowisko.
2 września 1944, po dymisji gabinetu Iwana Bagrianowa stanął na czele nowego, koalicyjnego rządu. W jego składzie po raz pierwszy od ponad dziesięciu lat znaleźli się przedstawiciele partii opozycyjnych. Rząd Murawiewa podjął ostatnią próbę zapobiegnięcia wojnie ze Związkiem Radzieckim, którego armia zbliżała się do granic Carstwa Bułgarii. W przeciągu kilku dni Bułgaria zerwała stosunki dyplomatyczne z hitlerowskimi Niemcami, a 6 września wypowiedziała im wojnę. Ponadto rząd ogłosił chęć podpisania rozejmu z Wielką Brytanią i Stanami Zjednoczonymi, rozpoczął wycofywanie wojsk z terenów Jugosławii, a także przywrócił parlamentarny system sprawowania władzy. Wysiłki Murawiewa nie przyniosły pożądanego rezultatu.