Cztery miesiące później pokonał, także na punkty, Amerykanina Orlando Riverę.
9 maja 2007 w walce eliminacyjnej WBC pokonał przez techniczny nokaut w trzeciej rundzie Rico Hoye. 19 kwietnia następnego roku Diaconu wywalczył tytuł tymczasowego mistrza świata WBC, pokonując po zaciętym i wyrównanym pojedynku Chrisa Henry. W lipcu po tym, jak Chad Dawson zrezygnował z tytułu, Diaconu został pełnoprawnym mistrzem świata WBC w kategorii półciężkiej.
Tytuł mistrzowski stracił już w następnej walce, która odbyła się 19 czerwca 2009, przegrywając jednogłośnie na punkty z Jeanem Pascalem. W piątej rundzie Diaconu leżał na deskach, a całą walkę przegrał stosunkiem 115-112, 116-112 i 116-111 dla Pascala. 11 grudnia tego samego roku doszło do walki rewanżowej pomiędzy oboma pięściarzami. Ponownie lepszy okazał się Pascal, pokonując Diaconu na punkty.
W 2010 Diaconu stoczył jeden pojedynek, wygrywając na punkty z Omarem Sheiką, mimo że w drugiej rundzie był liczony. 21 maja 2011 przegrał jednogłośnie na punkty z Chadem Dawsonem w stosunku 118–110, 117–111 i 116–112.
Przypisy
Linki zewnętrzne Lista walk zawodowych Adriana Diaconu
Kategoria:Bokserzy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2000 Kategoria:Rumuńscy bokserzy Kategoria:Rumuńscy olimpijczycy (Sydney 2000) Kategoria:Zawodowi bokserzy wagi półciężkiej Kategoria:Ludzie urodzeni w Ploeszti Kategoria:Urodzeni w 1978