Dopiero pod koniec 2004 roku udało mu się odnieść pierwsze zwycięstwo od czasu zdobycia tytułu mistrzowskiego.
Od 2006 roku zespół zaczął korzystać z silników Hondy (tak jak i cała reszta stawki), a nowym partnerem Scotta został aktualny mistrz serii Dan Wheldon. Wyniki były zdecydowanie lepsze - Dixon wygrał dwa wyścigi i zajął czwarte miejsce na koniec sezonu. Był to jednak dopiero wstęp do kolejnych sukcesów. W 2007 roku ponownie wygrał 4 wyścigi i do ostatniego wyścigu sezonu walczył z Dario Franchittim o tytuł mistrzowski, ostatecznie przegrywając rywalizację. Natomiast w sezonie 2008 nie miał już sobie równych, wygrał w nim 6 wyścigów i przez cały sezon zajmował regularnie wysokie miejsca (nie ukończył tylko jednego wyścigu) co dało mu drugi w karierze tytuł mistrza serii. W kolejnym sezonie do ostatniego wyścigu walczył o obronę tytułu mistrzowskiego, ale ostatecznie zdołał zająć drugie miejsce w klasyfikacji generalnej i wygrał 5 wyścigów.
W sezonie 2010 wygrał 3 wyścigi, ale kilka wyników poza ścisłą czołówką sprawiło, że suma uzbieranych punktów dała mu trzecie miejsce w klasyfikacji sezonu. W kolejnych dwóch sezonach także zajmował trzecie miejsce, aż w 2013 ponownie został mistrzem IndyCar wyprzedzając w końcówce sezonu Hélio Castronevesa.