Zachował się jeden projekt ogrodu, pierwotnie przypisywany Le Nôtre’owi oceniany jako nieudolny i nieumiejętnie sklecony z kilku części. Faktem jest, że kilka miesięcy przed śmiercią Le Nôtre’a dostał pozwolenie przygotowania ogrodu według swego projektu. Jego własna, samodzielna realizacja ogrodu przypadła do gustu królowi i zwiedzającym. W efekcie, wokół Paryża powstało jeszcze kilka innych, tego typu małych ogrodów. Mimowolnie Dufresny znalazł się nurcie dającym początek nowemu stylowi w ogrodnictwie.
Miał liczne długi i doszło do tego, że w pewnym momencie zabrakło mu pieniędzy na spłatę swojej praczki. Wówczas funkcjonowała instytucja więzienia z długi, chcąc go uniknąć musiał się z nią ożenić. Była drugą żona Dufresny’ego a małżeństwo nie było udane – nie dość, że zawarte pod przymusem, to jeszcze wybranka okazała się kapryśna i wymagająca. Ta „przygoda” stała się ogólnie znana i Lesage wykorzystał ją jako motyw w powieści Le Diable boiteux oraz komedii J.M. Dechampsa pt. Charles Riviere Dufresny, ou le marriage impromptu. Później motyw ten był wielokrotnie powtarzany w wielu wodewilach i komediach.
Regent, Filip II Burbon-Orleański usiłował poprawić położenie Dufresny’ego, darując mu 200 tys.