Klasztor norbertanek w Imbramowicach – zespół klasztorny norbertanek i kościół pw. św. św. Piotra i Pawła w Imbramowicach.
Historia Klasztor imbramowicki ufundował około 1226 biskup Iwo Odrowąż, a zatwierdził bullą papież Grzegorz IX w 1229 roku. W roku 1260 klasztor został zniszczony przez najazd Tatarów. W obecnej świątyni najstarsze są fragmenty ceglanych murów z XIV i XV wieku z zamurowanymi obecnie oknami gotyckimi. Gruntowna odbudowa i przebudowa kościoła oraz klasztoru do współcześnie zachowanej postaci, miała miejsce po pożarze w 1710 r. i trwała w latach 1711–1740. Inicjatorami tej inwestycji był archiprezbiter kościoła Mariackiego w Krakowie ksiądz Dominik Lochman (tzw. komisarz, który sprawował opiekę i nadzór nad zgromadzeniem w imieniu biskupa krakowskiego Kazimierza Łubieńskiego) oraz przełożona klasztoru Zofia Grotówna. W budowę zaangażowani byli krakowscy artyści: architekt Kacper Bażanka, snycerz Antoni Frączkiewicz oraz malarz Wilhelm (znany jako Wilhelm Włoch). Po śmierci malarza niedokończone freski i obrazy ukończyła jego córka. W drugiej połowie XVIII w. zbudowano ozdobną, rokokową bramę wjazdową do klasztoru, będącą jednocześnie dzwonnicą.