Piotr (I) herbu Półkozic (zm. ok. 1239Tak datuje śmierć Piotra P. Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce. w latach 965–1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000, s. 345–346, jednak już w indeksie terytorialno-chronologicznym dołączonym do tej publikacji opowiada się dokładnie za rokiem 1239; T. Żebrowski, Zarys dziejów diecezji płockiej, Płock 1976, s. 32–33 stwierdza, że Piotr zmarł dokładnie w 1239.) – biskup płocki w latach 1232–1239, wcześniej kanonik płocki.
Był kanonikiem płockim już prawdopodobnie w 1207T. Żebrowski, Zarys dziejów diecezji płockiej, Płock 1976, s. 32.. Aktywny przy procesie fundacyjnym zakonu braci dobrzyńskich. W 1232 wybrany biskupem płockim przez kapitułę katedralną, według Długosza opowiedziała się za nim połowa tejżeIoannis Dlugossii Vitae episcoporum Plocensium abbreviatae cum continuatione Laurentii de Wszerecz, wyd. W. Kętrzyński, [w: Monumenta Poloniae Historica, t. VI, Kraków 1893], s. 604.. Popierany przez księcia mazowieckiego Konrada I, u którego sprawował urząd podkanclerzego. Dzięki jego wsparciu uzyskał prowizję od papieża Grzegorza IX i prawdopodobnie jeszcze w roku elekcji występował już jako biskup. Prowadził szeroko zakrojoną działalność mediacyjną w sporach piastowskich książąt dzielnicowych.