Jolanta Flandryjska (ur. ok. 1175; zm. pod koniec września 1219) – w latach 1217–1219 regentka Cesarstwa Łacińskiego w imieniu uwięzionego męża Piotra de Courtenay.
Życiorys Jolanta była córką hrabiego Hainaut Baldwina V i hrabiny Małgorzaty Flandryjskiej. Jej bracia Baldwin I i Henryk Flandryjski byli cesarzami łacińskimi. Po niespodziewanej i bezpotomnej śmierci Henryka Flandryjskiego baronowie łacińscy postanowili przekazać tron jego siostrze Jolancie i jej mężowi Piotrowi de Courtenay. Najpóźniej w listopadzie 1216 poselstwo dotarło do siedziby Piotra w Namur i uzyskało jego zgodę na objęcie tronu.
W lutym lub marcu 1217 Piotr wraz z żoną i orszakiem wyruszył w drogę. Po pobycie w Rzymie orszak cesarski przybył do Brindisi, skąd pożeglował do Durazzo. Tu małżonkowie rozdzielili się. Piotr zamierzał udać się do Konstantynopola drogą lądową, a Jolanta, która była w ciąży, podążyła wraz z córkami drogą morską. Cesarz Piotr został wkrótce uwięziony przez Teodora Dukasa Komnena i po 2 latach zmarł w niewoli.