Dużego znaczenia militarnego nabrała góra w XIII lub na początku XIV w., w czasach rozbicia dzielnicowego, a następnie walk zjednoczeniowych w czasach Władysława Łokietka. Została ona ufortyfikowana poprzez budowę wału kamienno-drewnianego, odcinającego jedyny łatwy dostęp na nachylony majdan od strony południowo-wschodniej. Pozostawiono jedynie wejście przez szczelinę skalną od strony zachodniej. Później, w trakcie rozbudowy fortyfikacji, umocniono to wejście przez budowę kamiennego muru z furtą. Tak ufortyfikowany, gród pełnił funkcję polskiej strażnicy nad granicą ze Śląskiem, wówczas już w większości czeskim. Został też zniszczony w pierwszej połowie XIV wieku, podczas walk Władysława Łokietka z Czechami. Podczas zdobywania grodów w owym czasie używano zapalających strzał z łuków i [kusz, a drewniane elementy konstrukcji były podatne na ogień, którego nie było czym gasić – w grodzisku brak było bowiem wody. Archeolodzy znaleźli spalone resztki konstrukcji grodu, groty strzał i bełtów, noże bojowe, fragmenty mieczy i toporów, a także dobrze zachowany srebrny grosz praski Wacława II.