To ostatnie kosztowało go utratę poparcia ze strony Bułgarów zamieszkujących Macedonię, którzy ogłosili go zdrajcą.
W celu ożywienia zrujnowanej wojną gospodarki narodowej gabinet Stambolijskiego przeprowadził szereg radykalnych i nierzadko kontrowersyjnych reform opartych na doktrynie agraryzmu i teorii klasowej. Próbując rozwiązać problem licznych chłopów bezrolnych oraz uchodźców z ziem utraconych przez Carstwo Bułgarii, rząd ograniczył maksymalną powierzchnię gruntów rolnych, jaka mogła przypadać na jedną rodzinę, do 30 hektarów, przeprowadził nacjonalizację części gruntów klasztornych i utworzył specjalny fundusz ziemski. Ponadto przyjął uchwałę o wywłaszczeniu nieruchomości na rzecz potrzeb społecznych ludności, uregulował wysokość czynszów, wprowadził podatek dochodowy i obowiązkowy czyn społeczny dla młodzieży i osób w wieku produkcyjnym, a także zreformował zasady pisowni. Władza objęła szczególną troską ludność obszarów wiejskich. We wsiach zaczęły powstawać placówki kulturalne, biblioteki i czytelnie.