Ai Qing (ur. 16 grudnia 1910 w Jinhua w prow. Zhejiang, zm. 5 maja 1996 w Pekinie) – chiński poeta, malarz i więzień polityczny, uważany za jednego z najwybitniejszych chińskich poetów współczesnych.

Urodził się jako Jiang Haicheng (蒋海澄) w rodzinie bogatego posiadacza ziemskiego. W wieku osiemnastu lat rozpoczął studia artystyczne w akademii w Hangzhou. W latach 1929–1932 studiował we Francji, gdzie rozwijał swoje zainteresowania malarstwem Renoira i Van Gogha, awangardową poezją Majakowskiego (który wywarł istotny wpływ na jego twórczość) i symbolizmem Emila Verhaerena oraz filozofią Kanta i Hegla.

Po powrocie do Szanghaju w 1932 dołączył do Ligi Pisarzy Lewicowych i został uwięziony za sprzeciwianie się rządom Kuomintangu. Zwolniony w 1935, po wybuchu wojny z Japonią przebywał w Wuhanie, Guilinie i Chongqingu pracując jako pisarz, redaktor i wykładowca.

W 1941 przeniósł się do Yan’anu i wstąpił do KPCh;