thumb|Jerzy Bujalski więzień KL Auschwitz. Jerzy Wacław Marian Bujalski (ur. 2 lutego 1885 w Płocku, zm. 7 września 1942 w Oświęcimiu) – major lekarz Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, żołnierz Legionów Polskich, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, kierownik resortu zdrowia publicznego w okresie II Rzeczypospolitej, dyrektor szpitala Ubezpieczalni SpołecznejLeon Wanat, Za murami Pawiaka, Warszawa 1985, s. 349..
Życiorys Urodził się 2 lutego 1885 w Płocku, w rodzinie Janusza (zm. 1914), i Władysławy z Cybulskich (zm. 1939). W 1903 ukończył gimnazjum praskie w Warszawie i rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. W tym czasie zaangażował się w ruch niepodległościowo - narodowy. Działał w Związku Młodzieży Polskiej „Przyszłość” (PET) i Związku Młodzieży Polskiej (ZET). W 1905 r. wziął udział w strajku szkolnym. Za swoją działalność został dwukrotnie relegowany z uczelni, a także pozbawiony możliwości studiowania i przebywania na terenie Imperium Rosyjskiego. Jeszcze przed opuszczeniem Warszawy, Bujalski zaangażował się w działalność Związku im. Jana Kilińskiego, skupionego wokół działaczy ZET-u ze środowisk robotniczych. Był jednym z działaczy, którzy w 1906 r. doprowadzili do fuzji z Narodowym Związkiem Robotniczym.