Jest to normalne zjawisko adaptacyjne.
Teorię psychospołeczną dotyczącą kryzysów rozwojowych w cyklu życia stworzył Erik Erikson, zakładając, że każda faza rozwoju prowadzi do kryzysu, wywołanym przez swoisty rodzaj konfliktu: zaufanie – nieufność (niemowlęctwo) autonomia – wstyd i zwątpienie (wczesne dzieciństwo) inicjatywa – poczucie winy (wiek zabaw) pracowitość – poczucie niższości (wiek szkolny) tożsamość – niepewność roli (adolescencja) intymność – izolacja (wczesna dorosłość) kreatywność – stagnacja (dorosłość) integralność ego – rozpacz (dojrzałość) Według Eriksona najważniejszym kryzysem w rozwoju osobowości człowieka jest kryzys tożsamości.
Kryzysy sytuacyjne To kryzysy, które zostały wywołane przez nagłe i nieoczekiwane wydarzenia, utratę czegoś albo kogoś ważnego. Pojawiają się w sytuacjach rzadkich i nadzwyczajnych, które są zaskoczeniem i stąd człowiek nie może ich kontrolować i przewidywać. Człowiek staje się bezradny wobec trudności wymagającej zmiany osobowości, postępowania, a czasem przemiany struktury wewnętrznej lub zaakceptowania utraty czegoś. Są reakcją na udział w wypadkach komunikacyjnych, porwaniach, utratę pracy, informację o ciężkiej chorobie własnej lub członka rodziny, śmierć bliskiej osoby.