Kryzysy religijne Różnią się od typowych kryzysów psychicznych dużym stopniem złożoności, gdyż obejmują swoim działaniem trzy sfery: biologiczną, psychiczną i duchową. Przebiegają równocześnie na dwu płaszczyznach: naturalnej i ponadnaturalnej. Chociaż w takim kryzysie bierze udział cała osobowość to główny obszar kryzysu dotyczy sfery duchowej i wszelkich doświadczeń i przeżyć religijnych. Wśród naturalnych przyczyn powstawania kryzysów religijnych F. Głód wskazuje niewłaściwie ukształtowany w dzieciństwie obraz Boga, negatywny obraz rodziców przenoszony na wyobrażenie Boga, trudności o charakterze moralnym, czy w wykonywaniu praktyk religijnych.
F. Głód wyróżnił sześć typów kryzysów religijnych: kryzysy religijne okresu dorastania; kryzysy powstające na skutek niedojrzałego obrazu Boga; kryzysy religijne spowodowane konfliktem pomiędzy systemem wartości (sumieniem) a postępowaniem; kryzysy dotyczące praktyk religijnych; kryzysy dotyczące roli i posłannictwa religijnego; kryzysy religijne u sceptyków, ateistów i ludzi walczących z religią.