Podczas II wojny światowej Niemcy zmienili kościół na magazyn niszcząc wiele zabytków (np. część zabytkowych stalli została potraktowana jako podpałka, podczas gdy z reszty zbudowano szalunki w rowach przeciwlotniczych). Podczas walk w 1945 zniszczeniu uległa część sklepienia i dwa z pięciu okien prezbiterium z maswerkami. Renowację przeprowadzono w latach 1946–1947.
Architektura thumb|Kościół na mapie z 1856 thumb|Widok kościoła od strony północnej thumb|Wejście od strony zachodniej Świątynia stoi na niewielkim dziedzińcu, który niegdyś był klasztornym cmentarzem, otoczonym ceglanym murem.
Przy dróżce wiodącej do wejścia stoi XVIII-wieczna figura proroka Eliasza, który trzyma w ręce płomienny miecz.
Wysoki korpus kościoła podpierają masywne, schodkowe skarpy, które sięgają aż do gzymsu wieńczącego. Rozwiązanie takie zostało narzucone średniowiecznym budowniczym przez podmokły teren na którym wzniesiono kościół. W wydłużonym prezbiterium trzy z pięciu okien posiadają oryginalne, XV-wieczne maswerki. Do prezbiterium przylega XVIII-wieczna zakrystia, której elewację ozdobiono rokokowymi pilastrami. W południowej elewacji kościoła widoczny jest oryginalny gotycki portal z glazurowanej cegły, który został odsłonięty podczas renowacji z lat 1922–1927. Wzorując się na nim odtworzono portale główny i północny.