Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu 29 marca 1917 uczestniczył w delegacji polskiej do premiera Rządu Tymczasowego księcia Gieorgija Lwowa, domagającej się deklaracji w sprawie niepodległości Polski. W dniach 3–9.08.1917 r. wziął udział w Polskim Zjeździe Politycznym w Moskwie, pracował w jego Komisji Organizacyjnej i wszedł do utworzonej na nim Rady Polskiej Zjednoczenia Międzypartyjnego w Moskwie, zostając – jako reprezentant Narodowej Demokracji – kierownikiem jej Wydziału Spraw Wewnętrznych. W maju 1918 r. przybył do Berdiańska (gdzie przebywała jego żona), a następnie przedostał się do kraju.

II Rzeczpospolita Latem 1918 powrócił do Królestwa Polskiego. Pod koniec 1918 został członkiem Komitetu Centralnego Ligi Narodowej. Uczestniczył w powołaniu Związku Ludowo-Narodowego. Poza tym był członkiem redakcji „Gazety Warszawskiej”, centralnego organu prasowego ZLN. W 1919 mianowany dyrektorem Departamentu Polityki Aprowizacyjnej w Ministerstwie Aprowizacji. W 1920 r. został kierownikiem Wydziału Ekonomicznego Centralnego Towarzystwa Rolniczego i Naczelnego Wydziału Centralnych Organizacji Rolniczych, przekształconych następnie w Związek Izb i Organizacji Rolniczych. W 1922 został wybrany do Sejmu.